Odnowiony Dworzec Centralny. Wejść do niego można na kilkanaście sposobów, większość prowadzi w dół. W budynku umieszczono absurdalnie wysoki hol, praktyczny tylko dla gołębi, a w korzeniach – perony, sklepiki, kasy, przechowalnie i McDonalds. Jeśli Warszawa jest “Magią i Mieczem”, to Centralny z pewnością stanowi rozszerzenie “Podziemia”.

Zacząłem od strony niekorzystnej. Wysiadłem z tramwaju 10 i zapadłem się pod ziemię w kierunku Holiday Inn. Ta część nie została odnowiona. Korytarz wyglądał tak, jak go zapamiętałem, aczkolwiek nie śmierdział brakiem domu, jak kiedyś. Trwała w najlepsze godzina powrotów.

Dookoła stały pawilony, jeden z nich sprzedawał mięso. Zachęcał hasłem „świeże mięso”, które walczyło ze stereotypem dworca jako miejsca pełnego zaraźliwych chorób.

Na Centralnym znalazłem trzy takie sklepiki. Nie wiem, jak popularność pozostałych, ale przed tym stało siedem osób.

Królestwo gołębia

Na ścianie wisiał barwny plakat, rozdziawione usta, wielkie litery „już niedługo otwarcie”. Rany, otwarcie czego? Mniejszym tekstem: toalety.

Wszedłem do Holu Głównego, królestwa gołębia. Jasno jak w przestrzeni sakralnej. W nawie bocznej interesy prowadził automat do sprzedaży książek. Jego unikalna cecha polegała na tym, że pozwalał sprawdzić, które książki schodzą najczęściej. Sprawdziłem trzy tytuły: „Makarony i kluski, 101 sprawdzonych przepisów”, „Życie seksualne księży” i „Na życiowym zakręcie”. Która stała się bestsellerem? Rozwiązanie za dwa akapity.

Chciałem z kimś porozmawiać. Obok stał bezdomny i widziałem w odbiciu szyby automatu, że obserwował moje zainteresowanie maszyną. Odszedłem kilka kroków, zrobiłem zdjęcie i rozpocząłem rozmowę minimalną, z gatunku „poznajmy się w 1 sekundę, a potem rozejdźmy”:
- Taki automat, to dla mnie nowość.
- Nooo, tak.
Odszedł.

Rozwiązanie: Życie seksualne księży – potencjalny hit, trochę wstydliwy w księgarni (poproszę o życie seksualne księży) leżało w komplecie. Nie sprzedała się ani sztuka, tak jak i pozostałych tytułów. Automat został albo niedawno uzupełniony, albo nikt z niego nie korzystał.

Pomarańczowy tunel

Odwiedziłem miejsce, gdzie Centralny łączy się z dworcem Śródmieście. Spojrzałem na sąsiedni peron. Nowa część kończyła się niewielką ścianą, za którą biegł ledwo uregulowany tunel, przestrzeń dzika, średniowieczna i pomarańczowa od lampy. Skręciłem w łącznik, przeszedłem na Śródmieście i wydostałem się na zewnątrz.

Na powierzchni zaczepił mnie chłopak. Podobny do mnie, kręcone włosy, choć czarne i przez to trochę diabelskie.
- Hej stary, mam taki problem z kumplem, zostaliśmy okradnięci w pociągu i zbieramy na bilet do Poznania, 40 zł, gdybyś mógł się dorzucić, choćby 40 groszy.
- Mam przy sobie tylko pięć zeta …
- Nawet nie śmiałbym o tyle prosić
- … i muszę za tę piątkę coś jeszcze kupić. Przepraszam.

Wszystko po 5 zł. Maniera absolutnie tanich sklepów udzieliła się mojemu sprzedawcy AGD. Stałem w sklepie elektronicznym przed kontenerkiem w kolorze, który pobudzi każdego byka, nawet nieżyjącego i spoglądałem w zawartość.

Plastikowy grzebień do golarki, choć nie dam głowy, być może fragment odkurzacza. Brudny grot do wyciskania soku z grejpfrutów. Choć znowu nie mam pewności, czy to sprzęt kulinarny. Kilka blaszek i drucików zupełnie tajemniczych jak części zamienne do Enigmy. Ministerstwo dziwnych sprzętów, część właśnie wróciła z frontu, oblepiona błotem.

Asortyment całego sklepu podzielono na podobne skrzyneczki, bo w elektronice nie podzielić znaczy zginąć. A czerwony kontenerek pełni rolę śmietnika na sprzedaż. Klienci ze złomiarskimi zapędami, śmieciarze w garniturach, odpadowi szaleńcy mogą tutaj grzebać w sposób ucywilizowany, wyceniony i powszechnie akceptowany.

Miejsce prowadzi dobroduszny w obyciu i nieformalny w ubraniu mężczyzna około pięćdziesiątki. Chciałem go podpytać, jaka jest szansa, że ktoś kupi brudny grot do wyciskarki.

Musiałem poczekać. Przede mną klientka przyszła z wadliwym urządzeniem. Z podsłuchanej rozmowy telefonicznej wynika, że właśnie otrzymała zaświadczenie o zgonie:
- Mam zaświadczenie o nienaprawialności urządzenia. Trzeba będzie wrócić do sklepu i dostaniemy nowy albo zwrot pieniędzy.

Czerwony kontenerek wypełni się nowymi, tajemniczymi organami.

Przyszedłem po żarówkę halogenową. Przede mną rzeczy absolutnie bezużyteczne po 5 zł, obok żarówki za 50 zł. Zaczynam się martwić, że zapłacę więcej, niż otrzymuję za dwa dni pisania artykułu. Chleba naszego powszedniego i światła. Zapłaciłem 8 zł i z radości zapomniałem zapytać o popularność grotu do wyciskania soku.

- Dziś idę na dyskotekę. Nie uwierzysz, co się wydarzyło na ostatniej – mówiła dalej klientka przez telefon. Podejrzewam, że chodzi o szkolną imprezę. Świetnie byłoby wejść na jedną i zobaczyć, jak to dziś wygląda. Tylko, jak wejść?

- Ja coś pani powiem szczerze. Ostatnio mnie kaloryfer ciekł, to, (spostrzega mój uśmiech) ale nie, szczerze mówię, szczerze mówię, wziąłem, młotkiem puknąłem z tego względu, że naprawdę nie, bo tak: myślałem, że jest zapowietrzony. Przekręciłem kurde, ale wie pani, to trochę zakręt wziąłem.
- Za mocno… – podpowiada dziewczyna.
- Za mocno.
- Więc się obluzowało.
- Obluzowało. Znaczy może nie obluzowało, tylko po prostu, wie pani, przez lato tam może jakiś luz się zrobił, woda poszła, wie pani, w kaloryfery, trzasnąłem młotkiem i jest git. Ale wie pani co? Nie zrobiłem … bo wziąłem taki kubełeczek, wie pan, jak pan lody z tego, z Gracjana, z takim uszkiem, wziąłem powiesiłem, żeby woda nie uciekała.
- Fantastyczne.
- A co z tą wodą zrobiłem?!
- Podlać kwiatki można.
- Nie, nie, dałem do zmywania. A wie pani dlaczego, bo była ciepła, ta woda.
- Jaka oszczędność, tak naprawdę.
- Nie, bo ja naprawdę też jestem oszczędny, ja widzę, jak ludzie wyrzucają, wie pani, folia, nie folia, torebki, butelki oddzielnie, prawda?
- Ale to i tak bardzo mało ludzi to robi.
- Nie, strasznie mało ludzi. Co z tego, że to na ulicy jest?
- Ludzie tego nie doceniają.
- Może docenią, ale wie pani kiedy? Kiedy będzie za późno.
- Zgadza się.
- Ale niech pani zobaczy …
- Może docenią, kiedy będzie drogie – mówię.
- Ale właśnie o to chodzi. Niech pan zobaczy te wszystkie kurde filmy i tak dalej, to science fiction, to właśnie do tej naszej kurde miary podchodzą. To jest wszystko, to co tam niby wie pan zmysłów, ale to jest to samo. Ja powiedziałem nawet swojej połówce, bo tak ją nazywam, Iwona, zobaczysz, to przyjdzie, to przyjdzie, to wszystko przyjdzie, te robaki, nie robaki i tak dalej.
- Zgadza się.
- Te prusaki i nie prusaki. Przecież, wie pani co, nie wiem, czy pani słyszała …
- Mam nadzieję, że nie ma pan na myśli Marsjan – dorzucam.
- Nie, nie, nie, na temat prusaków przecież. Nie wiem, czy pani słyszała, że Unia Europejska, nie wiem, trzy miliony euro wydają na prusaki i świerszcze, żeby je wpierdalać, z tego względu, przepraszam, za te moje słownictwo, bo tam jest dużo białka.
- Oczywiście, że tak.